Practica la LECTURA DE NOTAS

Screenshots

Practica la LECTURA DE NOTAS
Práctica, juego, reto y oído de LAS NOTAS
¿Sabes todas LAS NOTAS?

O METRÓNOMO - 5º

O METRÓNOMO


Para que serve o metrónomo?

O metrónomo serve para axudar aos músicos a tocar manteniendo un tempo moi constante.
Os Metrónomos tradicionais son mecánicos, baseados na oscilación dun péndulo cun pequeno peso deslizante. Este péndulo oscila dun lado a outro producindo un sonido ao final de cada unha das oscilacións.

Podemos variar o tempo movendo unha peza que vai colocada sobre o péndulo e que corresponde coas seguintes indicacións metronómicas:

- Largo: 40-49 n/min.
- Adagio: 50-59 n/min.
- Andante: 60-79 n/min.
- Moderato: 80-99 n/min.
- Allegretto: 100-109 n/min.
- Allegro: 120-159 n/min.
- Presto: 160-179 n/min.
- Prestissimo: 180-200 n/min.




AUDIOS PARA ENSAIOS CONCERTOS 5º

Aquí tedes os audios instrumentais das actuacións para os que cantades ou tocades.

Se vos sabedes a letra, practicade con algo que faga de micrófono e centrádevos en afinar e en interpretar o significado da letra.

UNIDADES DIDÁCTICAS 5º

(con proba escrita)(con proba escrita)
                                                (con proba escrita)                                                                                                                                                                                                                                           


                                                                                                                                                                                                                                                





CURSO 2024-2025


A volta ao cole trae novas clases con novas aprendizaxes para desenvolver moito máis e mellor as nosas habilidades musicais.

Comezamos!.



REMATE DE CURSO 2023-2024


Toca descansar o corpo e a mente tras un curso máis que remata.

Deséxovos unhas felices vacacións e que pasedes un bo verán.

Vémonos á volta!.

Apertas.









ACCESO AO CONSERVATORIO




 

INSTRUMENTOS VIRTUAIS


Experimenta melodías e ritmos con instrumentos virtuais online. Es quen de tocar algunha canción coñecida ou de crear un ritmo ou unha melodía propia?.


GUITARRA 1 (MELODÍA)

GUITARRA 2 (ACORDES)

PIANO 2

FRAUTA DE PAN

VIOLÍN 

VIOLONCHELO

BATERÍA

BONGÓS

VOZ (IDEAS PARA A MÁQUINA 6º CURSO)


COÑECENDO DIFERENTES PROCESOS DO SON EN 5º

 

Como é o proceso da formación da voz?.

Como é o proceso da audición?.

Como se mide e se rexistra a intensidade do son?.

O alumnado de 5º curso está sendo consciente destes procesos e tamén das posibilidades que ofrece a voz humana e da necesidade de ter unha boa saúde auditiva.









CANCIÓNS POPULARES GALEGAS_5º



SEMENTEIRA-Fuxan os ventos


A canción 'Sementeira' de Fuxan Os Ventos, grupo destacado na música folk galega, é unha oda á preservación da cultura e as tradicións.

A través da metáfora da sementeira, a letra fala de plantar e cultivar elementos esenciais para o crecemento dunha comunidade: a infancia, a sabiduría dos maiores e a música como forma de expresión e redención.

O "meniño rebuldeiro" simboliza a nova xeración que debe medrar pegada á súa lingua e cultura, mentras que “o vello que dea consellos” representa a transmisión de coñecementos e tradicións dos anciáns aos novos. O 'cantar de redención' é unha chamada á esperanza e ao renacemento cultural, suxerindo que a música pode ser un vehículo para transformar a desolación nun novo amencer.

A canción remata co ciclo da vida e a morte onde o narrador pide descansar en paz unha vez que remate a súa sementeira deixando un legado para as futuras xeracións nun contexto de loita e supervivencia.

'Sementeira' é un testemuño da importancia de manter vivas as raíces culturais e a identidade dun pobo.


 






SIGNOS DE PROLONGACIÓN_5º

O PUNTO (repaso)

punto é un signo musical de prolongación que se sitúa á dereita dunha figura ou dun silencio para aumentar a súa duración a metade do valor da figura ou do silencio que o leva. 


 A LIGADURA DE UNIÓN

ligadura de unión é un signo musical de prolongación que, ao situarse en notas co mesmo son, prolonga a duración desas notas sumando os seus valores. Lemos a primeira nota e alongámola todo o tempo que dura a ligadura de unión.

Lectura 1


Lectura 2


Lectura 3

Lectura con corchea e silencio de corchea


O CALDEIRÓN

caldeirón é un signo musical de prolongación que, ao situarse sobre unha figura ou silencio, suspende temporalmente o pulso da música e prolonga a duración desa figura ou silencio tanto como se desexe. 



A NOTA RE AGUDA (re´). Repaso.

A nota re´ atópase na cuarta liña do pentagrama. Obsérvaa e practica o re´con punto nas seguintes lecturas:


Lectura con re´con punto, ligadura de unión e caldeirón

 


A CONTAMINACIÓN ACÚSTICA_5º

 A CONTAMINACIÓN ACÚSTICA




O exceso de son e o ruído son coñecidos como contaminación acústica. Provoca alteracións no noso corpo e pode chegar a  afectar seriamente á saúde.
Os niveis de son e de ruído mídense en decibelios (dB) mediante un aparello denominado sonómetro.



O oído humano pode soportar só certa intensidade de son. Se se sobrepasan os niveis de intensidade aceptables polo oído poden causar danos irreversibles no noso aparello auditivo e xerar outros problemas de saúde. Ademais, é fundamental respectar o dereito dos demais a gozar do silencio. Así que, antes de reproducir ou de interpretar música pensa no que te arrodea e busca un momento e un lugar cos que non perturbes o descanso ou a calma e así favorecer para todos e todas o benestar.

0 db.

É o umbral de audición, silencio.

De 0 a 10 dB (5 decibelios).

Niveis de ruido moi baixos, ruidos case imperceptibles e tenues. A respiración sosegada, unha cova illada e sen ruido.

De 10 a 20 dB (15 decibelios)

Son niveis de ruido moi baixos. Susurros, pisadas.

De 20 a 30 dB (25 decibelios).

O nivel de ruido é baixo. O ruido existente nunha biblioteca ou calquera recinto con xente en silencio, cuartos baleiros e illados do exterior, as follas con vento pouco intenso no campo.

De 30 dB a 40 dB (35 decibelios).

O nivel de ruido é moderado. Unha conversa a volume normal, unha habitación con pouca actividade, un día tranquilo no campo, a oleaxe moderada do mar, unha área residencial tranquila.

De 40 dB a 50 dB (45 decibelios).

O nivel de ruido é normal. Unha sala con xente, unha oficina, o ruido que fai un electrodoméstico pouco silencioso, unha rúa pouco transitada, un frigorífico.

De 50 dB a 60 dB (55 decibelios).

O nivel de ruido é un pouco elevado.  Algúns electrodomésticos como aspiradores ou batedoras non moi ruidosos, unha concentración de xente na rúa, unha oficina con moita actividade, tráfico dunha rúa transitada, unha televisión a volume medio.

De 60 dB a 70 dB (65 decibelios).

O nivel de ruido é elevado. Grupo de xente conversando con volume de voz alto, un restaurante ateigado, un teléfono sonando preto do oído.

De 70 dB a 80 dB (75 decibelios).

O nivel de ruido é moi elevado. A partir dos 75 decibelios o ruido comeza a causar danos. Unha discusión a berros, tráfico dunha cidade, electrodomésticos moi ruidosos, unha moto ruidosa a pouca distancia, o interior dun avión.

De 80 dB a 90 dB (85 decibelios).

O ruido é daniño en exposicións prolongadas. O paso dun tren, maquinaria de fábrica, as sereas dos bombeiros, unha manifestación ruidosa.

De 90 dB a 100 dB (95 decibelios).

É un nivel de ruido que causa molestias e resulta daniño de forma continuada. Unha serea dos bombeiros a pouca distancia, os cláxones dos vehículos nun atasco.

De 100 dB  a 120 dB (110 decibelios).

É un nivel de risco. Un martelo neumático (taladro) a pouca distancia, o interior dunha discoteca, un concerto con volume excesivo, petardos, estadios deportivos en momentos decisivos, un avión despegando, una carreira de fórmula un.

Más de 120 decibelios.

Percíbese dor e existe o risco de perder a audición. O ruido do despegue dun avión a menos de 25 metros, unha explosión intensa.

180 dB

A erupción do volcán Krakatoa a 160 km de distancia. O despegue dunha nave espacial.





O APARELLO AUDITIVO_5º

O APARELLO AUDITIVO

O son transmítese en forma de ondas. Estas son captadas polas orellas e percorren o conduto auditivo ata acadar unha membrana chamada tímpano, o cal fan vibrar. 
As vibracións transmítense a través do nervio auditivo e chegan deica o cerebro que é onde se produce realmente a audición.







KARAOKE, BATERÍA E BAILE PARA ACTUACIÓN_ 3º, 4º, 5º

 Practica a túa canción:


Enemy


Kirby rap



Supercalifragilisticoespialidoso



Cumpleaños feliz


Quédate


Acróstico


TQG


Sesión 53


Yellow



La original


Columbia


Terra



Goosebumps


Como Camarón



Believer


Cupido



El álbum de figuritas





AUDICIÓNS _ 5º

 BRAVO POR LA MÚSICA 



RETURN THE SENDER

Mira o seguinte vídeo e escoita a pronunciación da letra orixinal:


Agora desfruta da canción interpretada en escenario e fíxate na tradución ao español:








A PRODUCIÓN DA VOZ _ 5º

 A PRODUCIÓN DA VOZ

  

Como se produce a voz?. 
O aire, desde os pulmóns, pasa pola larinxe saíndo pola boca.
Cando ao longo do seu percorrido e antes de saír pola boca, se atopa coas cordas vocais, estas vibran e prodúcese o son
Logo, o aire segue o seu camiño e o son resona na boca e amplifícase (amplíase, agrándase) na cavidade nasal, na cabeza e na caixa torácica.

Actividades:


VOCALIZACIÓNS
Practica:


REPASO LECTURA DE NOTAS _ 5º







INSTRUMENTOS DO MUNDO_5º

 INSTRUMENTOS DO MUNDO



. A kalimba (tamén coñecida como sanza ou mbira) é un instrumento musical idiófono, de son doce, e extendido por todo o continente africano.

Tócase principalmente en ceremonias relixiosas e  en reunións sociais. Ten o seu maior arraigo en Zimbabue Mozambique ao sureste de África, onde é considerada un instrumento nacional.

sanza é considerada por algúns autores e autoras como un antecesor do piano. Consiste nun grupo de láminas, adheridas a un taboleiro ou resonador de madeira de caoba, que se presionan e se soltan cos polgares para producir melodías e acompañamentos.

As láminas son de diferente lonxitude e material, duras pero flexibles, fabricadas xeralmente en metal aínda que máis artesanalmente se poden fabricar con bambú. Están fixadas a unha ponte por un extremo e teñen libre o outro, de xeito que producen sons ao seren punteadas coas unllas ou incluso cos dedos polos extremos libres. Segundo a lonxitude, as láminas vibrarán a maior ou menor frecuencia , o que se traduce en notas diferentes que poden afinarse alongando ou diminuíndo a súa lonxitude. A súa afinación efectúase dando lixeiros golpes secos cun pequeno martelo nos extremos de cada tecla para alongar ou acortar as láminas correspondentes a cada nota.

caixa de resonancia é onde se amplifica o son ao rebotar no seu interior.  Suxéitase coas dúas mans por debaixo do instrumento e os polgares sobresaíndo enriba, e  puntéanse as teclas cos polgares.  Tamén ten dous pequenos buratos na parte posterior que poden ser tapados o deixados libres para crear efectos no son.

Xeralmente a ubicación das notas é intercalada comezando a escala coa nota máis grave no centro e continuando un orde intercalado de esquerda, dereita, esquerda, dereita ata a última tecla; é dicir:

DO La Fa Re Do Mi Sol Si Re
8 6 4 2 1 3 5 7 2

Tamén hai kalimbassanzas ou mbiras cunha afinación especial, coas teclas nun orde único e concretado para cada unha.

. O djembé (tamén yembeyimbesanbanyi o tam tam) é un instrumento de percusión da familia dos membranófonos. Orixinouse entre Malí e Guineadende onde migrou posteriormente a SenegalCosta de Marfil y Burkina Faso, formando parte integral da música e as tradicións da zona. 

Poden ter diferenzas na forma, na densidade da madeira, nos gravados e na pel e existe unha ampla gama de tons que pueden ser emitidos polo yembé. Golpear a pel preto do centro produce notas máis graves e preto do bordo tons máis agudos. Se está ben afinado obtéñense sons graves, medios e agudos ben diferenciados. Tradicionalmente, os yembés teñen uns 30 cm de diámetro.

Hai dous tipos de djembé: 

- Os tradicionais, feitos de xeito artesanal con madeira e pel de cabra ou de becerro. Afínanse por medio dunha corda de alta resistencia entrelazándose no aro do parche e no aro da base do instrumento..

- Os modernos, que poden estar feitos de madeira e pel natural ou de fibra e pel sintética.

Existe unha gran variedade de ritmos tradicionais, destacando ritmos de festa e rituais. Segundo o ritmo que se toque é a actividade que se realiza: ritmo moribayassa en situacións de enfermidades ou outros problemas, ou o ritmo kakilambe en oracións para protexer a aldea.

Hoxe en día o djembé é empregado desde a música tradicional africana a grupos de reggae ou música electrónica. É un dos primeiros membranófonos que existiu no mundo.

. O sitar é un instrumento musical tradicional da India e Pakistán, de corda pulsada orixinario da India semellante á guitarra, o laúde ou o banxo pero co mastro máis grande. Identifícase polo seu son metalizado e os seus glissandos. 

Está fabricado cunha madeira moi dura de teca e está composto por unha caixa de resonancia feita a partir dunha cabaza. O mastro recto leva un diapasón moito máis ancho que o da guitarra con entre 16 e 20 trastes móviles de latón ou prata. Ten de 11 a 19 cordas afinables de aceiro. Ás veces conta cun corpo de resonancia máis pequeno debaixo do extremo do mastro con sete cordas de aceiro e latón, catro para a melodía e tres para o acompañamento. Púlsanse cunha púa ou mizrab. 

. A frauta de Pan ou frauta peruana é un instrumento de vento de Perú Bolivia, formado por tubos ocos de diferente lonxitude, pechados por un extremo, que produce un son harmonioso e equilibrado. Estes tubos están fabricados xeralmente de caña, bambú, madeira, metal, plástico ou marfil.

O son é producido pola vibración do aire soprado a través dun pequeno burato aberto ao final de cada tubo

O nome de frauta de pan fai referencia ao deus grego Pan, que representaba a natureza e os pastores. Actualmente, é un instrumento moi empregado principalmente en Sudamérica, por elo é coñecida tamén como flauta peruana, aínda que cada vez máis extendido a todo o mundo.

As características da frautas de pan son:

  • - Poden estar formadas por unha ou dúas filas de tubos.
  • - El número de tubos é variable, desde 8 tubos a máis de 25.
  • - Existen distintos tipos de frautas de pan, con tamaños que varían entre os 10 e 30 cm.
  • - A diferencia do resto de frautas, a frauta de pan componse de varios tubos e non ten buratos nos tubos.
  • - Cada tubo produce o son de cada nota musical en función do seu tamaño e estrutura.
  • - Os tubos están unidos con fío ou outras fibras vexetais.
  • - O son é habitual na música relaxante, xa que xera sensación de paz e tranquilidade.

Tipos de frautas de pan:

Respecto a su forma podemos distinguir 2 tipos de flautas de pan:

  • Estilo recto: Son máis difíciles de tocar polo que requiren maior dominio. Son tradicionais en América do Sur.
  • Estilo curvado: Permiten unha aprendizaxe máis rápida, xa que son máis cómodas e fuertes. As frautas de pan rumanas optan por este estilo.

Segundo a súa orixe e estrutura podemos distinguir as seguientes variedades de frautas de pan:

  • Zampoña. É a frauta de pan máis habitual composta por unha fila de tubos e orixinal de países sudamericanos.
  • Siku. Composta por dúas filas de 6 ou 7 tubos de caña de diferentes lonxitudes e con orixe en Perú.
  • Siringa. Con orixe en Grecia, onde obtivo o nome en honra á ninfa Siringa.
  • Paixiao. Frauta orixinaria de China.
  • Nai. Frauta de caña con forma cóncava orixinaria de Rumanía
  •                  
banxo é un instrumento de corda orixinario dos Estados Unidos e característico no século XIX da música tradicional estadounidense. A mestura de materiais que conforman o banxo consegue un dos instrumentos musicais cun son característico e inconfundible.

Está formado por unha caixa redonda de metal cuberta cunha pel tensa como a dun tambor, unida a un mastro longo e estreito de catro a nove cordas. Tócase punteando as cordas cos dedos ou con púa e mide aproximadamente 85 centímetros.

Nas súas orixes estaba aberto pola parte traseira (banjo openback), engadíndose no século XX un resonador de madeira a modo de peche (banjo bluegrass), con maior resonancia e volume que o que non pecha por atrás. Actualmente, conviven ambos tipos de banxo e empréganse dependendo do estilo musical.

. O didyeridú ou diyeridú, é un instrumento aerófono ancestral empregado polos pobos orixinarios de Australia. Pertence á familia das trompetas. 

Nas súas orixes, o didyeridú foi creado a partir de troncos de árbores e arbustos de gran grosor principalmente do xénero Eucalyptus, co seu interior roído pola acción das termitas. Ao limpar o tronco obtense un tubo longo que se fai sonar facendo vibrar os beizos nun dos seus extremos. Esta vibración é amplificada polas paredes do tubo e xera o seu característico son. Movendo os beizos e a lingua e facendo vibracións coa gorxa, pódense variar os sons.

Un didyeridú, usualmente, mide entre 6 e 12,5 cm de diámetro, e de longo pode ir desde 80 centímetros a dous metros ou máis. O longo do instrumento determina a gravedade do son (canto máis largo, máis grave).​ Algúns presentan un ensanchamento na boca inferior, semellante ao dunha trompeta. Moitas veces, a boca superior, pola cal se sopra, presenta unha cuberta de cera de abellas para previr a irritación dos beizos por mor do roce.

Unha das súas particularidades é que se puede tocar durante un tempo ilimitado mediante unha técnica denominada respiración circular, que consiste en manter continuamente unha cierta presión de aire na boca, inhalando aire polas fosas nasais.

O son característico do didyeridú convérteo nun instrumento óptimo para a musicoterapia, tanto para a persoa que toca –que pode empregalo para guiar as súas meditacións–, como para a persoa que escoita, xa que pode inducir ao estado de relaxación profunda.


Identifícaos agora no mapa do mundo.


Interpretacións