Velaquí algunhas creacións de debuxos e coloreados de alumnas e alumnos inspirados a partires da música traballada. Son xeniais!.
Co gallo da celebración do día das Letras Galegas mañá, 17 de maio, hoxe houbo un traballo especial a prol da cultura musical na nosa lingua con temas e intérpretes da nosa terra.
Para que os máis pequenos desfruten en vivo dos seus personaxes favoritos!.
BAILAMOS
A danza das horas é un ballet curto dentro da ópera La Gioconda compuesta por Amilcare Ponchielli.
DRAMATIZAMOS
Actividades:
Afinidades (percepción e expresión)
A través de ti (expresión)
A nosa historia (expresión e creatividade)
BAILAMOS
BAILAMOS
BAILAMOS
BAILAMOS
DRAMATIZAMOS
Actividades:
Para que serve? (imaxinación)
Que está facendo? (adiviñar)
Coa miña parella (percepción e sons)
O eco (expresión)
OS XÉNEROS ESCÉNICOS
Ópera – Forma de teatro que combina música, canto e danza.
Musical – Obra de teatro que inclúe cancións e danzas como parte da narrativa da historia.
Comedia – Obra de teatro deseñada para facer rir aos espectadores.
Traxedia – Obra de teatro que presenta eventos tristes ou serios, a miúdo cun final desafortunado.
OS MÉTODOS INTERPRETATIVOS
MÉTODO STANISLAVSKY
Enfócase na busca da verdade emocional na actuación. Os actores sumérxense profundamente no mundo interior dos seus personaxes, buscando conectar de maneira auténtica coas súas emocións.
Trátase de recrear ante o espectador unha verdade totalmente realista e crible facendo que o actor busque as sensacións do personaxe na súa pel, facéndose sempre a pregunta: "Se eu estivera no lugar do personaxe ¿que faría el? ¿que sentiría? " etc.
MÉTODO GROTOWSKY
Baséase nos estímulos, impulsos e reaccións dos actores, creando artistas totalmente sensibles a calquera cousa que pase sobre o escenario, con fascinación e estimulación psíquica.MÉTODO CHEJOV
Enfócase nas "imaxes" atendendo a distintos puntos como: a concentración, a imaxinación, a calidades das accións, a atmosfera, o obxectivo e a improvisación; todo elo marcado polas sensación de facilidade, de forma, de beleza, de totalidade, que dotan ao actor da liberación de tensións perxudiciais. Relaciona un xesto cun estado psicolóxico.
MÉTODO ADLER
Trata a imaxinación como ferramenta central do traballo.
O actor debe crer no seu personaxe e deixar que a súa imaxinación constrúa imaxes, sensacións e toda unha historia persoal arredor del.
MÉTODO STRASBERG
Trátase de potenciar todo o traballo de memoria emocional eliminando das circunstancias dadas todos os datos que non teñen un efecto directo sobre o corpo emocional do actor.
MÉTODO MEISNER
Céntrase na escoita e a resposta entre os actores. A través de exercicios de improvisación e repetición, aprenden a reaccionar de maneira xenuina no momento presente.
MÉTODO STRASBERG
Trátase de potenciar todo o traballo de memoria emocional eliminando das circunstancias dadas todos os datos que non teñen un efecto directo sobre o corpo emocional do actor.
Céntrase na escoita e a resposta entre os actores. A través de exercicios de improvisación e repetición, aprenden a reaccionar de maneira xenuina no momento presente.
DRAMATIZAMOS
Actividades:
Para que serve? (imaxinación)
Emociónate (expresión)
A nosa historia (expresión e creatividade)
A POSTURA
A postura é a distribución dos compoñentes do corpo no espazo, que proporciona o mantemento dunha posición corporal óptima. O obxectivo da postura é manter o equilibrio do corpo. A postura de cada persoa depende da súa constitución, sexo e idade.
O CONTROL DA POSTURA
O control da nosa postura é o resultado de coordinar a información sensitiva, a actividade muscular, o movemento articular e a memoria.
O CENTRO DE GRAVIDADE E A POSTURA
O centro de gravidade é o punto onde se concentra todo el peso do corpo.
No centro de gravidade equilíbranse todas as partes do corpo.A postura non é algo fixo, senón que varía a medida que a persoa medra porque varía a proporción entre cabeza, tronco e extremidades.
A ERGONOMÍA E AS ARTES ESCÉNICAS
Mecánica corporal: Normas que fan que o aparato locomotor funcione de maneira correcta en coordinación co sistema nervioso.
Hixiene postural: Trata de previr e correxir posturas e movementos feitos de xeito incorrecta, tanto en actividades do día a día como en actividades profesionais.
Hixiene postural: Trata de previr e correxir posturas e movementos feitos de xeito incorrecta, tanto en actividades do día a día como en actividades profesionais.
HÁBITOS POSTURAIS NA DANZA
Unha postura axeitada na danza conséguese mantendo erguidos os bloques de peso do corpo uns sobre outros de xeito natural. Os bloques de peso son: cabeza, tronco, pelve, cadeira, pernas e pés.
A cabeza debe estar erguida, co mentón paralelo ao chan e o pescozo estirado en prolongación da columna vertebral.O tronco e as cadeiras deben estar aliñados verticalmente para estirar ben a columna, para permitir unha respiración normal e cómoda.A posición da pelve debe ser centrada, de maneira que a cadeira permita que as costas manteñan as súas curvaturas naturais. Cando as pernas estean rectas, os xeonllos deben posicionarse directamente entre a cadeira e o pé. No caso de flexionar o xeonllo cara adiante, debe manterse constante a aliñación cadeira-pés de xeito que o corpo permaneza erguido.Cando se está parado, o peso corporal debe proxectarse sobre os pés. Cando se está en movemento, a proxección pode variar, pero se debe manter a aliñación da parte superior do corpo, desde as cadeiras ata a cabeza.
A TEATRALIDADE
A teatralidade é a calidade do teatro que fai referencia ao conxunto de signos e de sensacións construidas dentro dunha escena a partir dun argumento que xa foi escrito.
CARACTERÍSTICAS DA TEATRALIDADE
1. Fai que o espectador vibre ao mesmo tempo que o fan os actores.2. Permite ao espectador vivir unha escena con drama, reflexión, crítica, divirtíndose e emocionándose.3. Pretende conmover as emocións dos espectadores.
ESTRUTURA DUNHA OBRA DE TEATROA maioría das obras de teatro divídense en tres actos, cada un coa súa propia función e propósito.O primero acto emprégase para presentar os personaxes, establécese o escenario da situación inicial e introdúcese o conflito que impulsará a trama. O segundo acto desenvolve o conflito e aumenta a tensión dramática, levando os personaxes a enfrontar desafíos e complicacións.Finalmente, no terceiro acto resólvese o conflito e conclúe a historia.VOCABULARIOO acto: É a división principal dunha obra de teatro, semellante aos capítulos nunha novela. Unha obra de teatro pode ter un ou varios actos.A escena: Cada acto componse de escenas con situacións que se desenvolven nun mesmo lugar e tempo.O diálogo: É a conversa entre os personaxes da obra e é a forma na que se desenvolve a trama.O monólogo: É o discurso que un personaxe pronuncia en solitario, sen interactuar con outros personaxes.O aparte: É unha frase que un personaxe di en voz baixa, que non escoitan os demais personaxes, e que serve para revelar os seus pensamientos ou sentimentos ao público.As acotacións: Son as indicacións que o autor ou autora dá sobre a puesta en escena, como a descrición dos personajes, o vestiario ou a iluminación.A exposición: É a información que se dá ao público ao comezo da obra para situalo na trama e presentar os personaxes.O nó: É o punto da obra no que se desenvolve a trama principal e se chega ao punto de máxima tensión.O clímax: É o punto de máxima tensión da trama da obra.O desenlace: É a resolución da trama e o final da obra.
A TEATRALIDADE
A teatralidade é a calidade do teatro que fai referencia ao conxunto de signos e de sensacións construidas dentro dunha escena a partir dun argumento que xa foi escrito.
CARACTERÍSTICAS DA TEATRALIDADE
1. Fai que o espectador vibre ao mesmo tempo que o fan os actores.
2. Permite ao espectador vivir unha escena con drama, reflexión, crítica, divirtíndose e emocionándose.
3. Pretende conmover as emocións dos espectadores.
ESTRUTURA DUNHA OBRA DE TEATRO
A maioría das obras de teatro divídense en tres actos, cada un coa súa propia función e propósito.
O primero acto emprégase para presentar os personaxes, establécese o escenario da situación inicial e introdúcese o conflito que impulsará a trama.
O segundo acto desenvolve o conflito e aumenta a tensión dramática, levando os personaxes a enfrontar desafíos e complicacións.
Finalmente, no terceiro acto resólvese o conflito e conclúe a historia.
VOCABULARIO
O acto: É a división principal dunha obra de teatro, semellante aos capítulos nunha novela. Unha obra de teatro pode ter un ou varios actos.
A escena: Cada acto componse de escenas con situacións que se desenvolven nun mesmo lugar e tempo.
O diálogo: É a conversa entre os personaxes da obra e é a forma na que se desenvolve a trama.
O monólogo: É o discurso que un personaxe pronuncia en solitario, sen interactuar con outros personaxes.
O aparte: É unha frase que un personaxe di en voz baixa, que non escoitan os demais personaxes, e que serve para revelar os seus pensamientos ou sentimentos ao público.
As acotacións: Son as indicacións que o autor ou autora dá sobre a puesta en escena, como a descrición dos personajes, o vestiario ou a iluminación.
A exposición: É a información que se dá ao público ao comezo da obra para situalo na trama e presentar os personaxes.
O nó: É o punto da obra no que se desenvolve a trama principal e se chega ao punto de máxima tensión.
O clímax: É o punto de máxima tensión da trama da obra.
O desenlace: É a resolución da trama e o final da obra.
VOCABULARIO
ELEMENTOS DE REPRESENTACIÓN ESCÉNICA
Escenario – Plataforma na que os actores representan a obra.
Escena – Parte da división dunha obra de teatro, na que ocorre una acción concreta.
Guión – Texto que contén os diálogos e as instrucións para a da obra.
Ensaio – Práctica que levan a cabo os actores antes da representación final.
ROLES E PROFESIÓNS ESCÉNICAS
Actor, actriz – Profesional que interpreta un papel nunha obra de teatro, película ou outra produción escénica.
Director, directora – Profesional que dirixe a obra de teatro, guiando aos actores e supervisando todos os aspectos dela.
Escenógrafa, escenógrafo – Profesional responsable do deseño e a creación do escenario.
Iluminador, iluminadora – Profesional que se encarga da iluminación do escenario.
Sonidista – Profesional técnico que manexa o son nunha obra teatral.
Maquillador, maquilladora – Profesional que caracteriza os actores con maquillaxe no rostro como os personaxes que interpretan.
Vestuarista – Profesional que deseña e prepara os traxes que empregan os actores.
TÉCNICAS NA ARTE DRAMÁTICA
Monólogo – Discurso extendido dun so personaxe nunha obra de teatro.
Diálogo – Conversa entre dous ou máis personaxes nunha obra de teatro.
Coreografía – Deseño de secuencias de movementos para integralas en danzas.
Improvisación – Creación espontánea dun diálogo ou dunha acción sen seguir un guión preestablecido.
EQUIPAMENTO NA ARTE DRAMÁTICA
Telón – Cortina que se levanta ao comienzo e se baixa ao final dunha obra de teatro.
Micrófono – Dispositivo de son que se emprega para amplificar a voz dos actores.
Altofalante – Dispositivo que emite son para que poda ser escoitado polo público.
Proxector – Dispositivo que se empregapara amosar imaxes ou vídeos nunha pantalla grande.
Atrezzo – Conxunto de obxectos empregados nas escenas para apoiar a acción dos actores.
DRAMATIZAMOS
Actividades:
Escríbeo (imaxinación)
Discordancias (expresión)
Convírtome en ... (expresión e creatividade)
O circo (imaxinación e expresión)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
APÚNTATE A TOCAR UN INSTRUMENTO
Entradas máis lidas
Traducir este blog
